Green Diary

 

Photo Zine - Self Publication

 

Printed in an edition of 50 signed copies.

44 page handmade bound, aprox. 14x21cm size.

 

Designed by the artist and produced using a high quality printing process.

25 euro + shipping

For orders contact me.

Available for purchase at Meteoritis Book Store

Fokionos Negri 68, Kypseli, Athens

During the Middle Ages, the need for recording private thoughts and views in a diary first began and developed. In the 18th century, when people turned more to an inner introspection of themselves, diaries began to become widely known as a means of recording everyday life. Up to that time they had been used more by women than by men, and men often considered diary writing foolish and frivolous. 

That is exactly same feeling I had about my own diary writing When I was 12 years old. I had a kitsch notebook with a green floral design on the cover and large in size, unlike the diaries that were circulating at that time in the bookstores of my neighborhood in Athens in the mid-2000s. 

What I remember writing was so personal and intimate that just the thought of my mother finding it frightened me. Finally, I hid it in a part of my room where I was certain no - one would ever find it. When after a long time I sought it out, I could not find it either, it had disappeared.

After 20 years I began unconsciously collecting and associating photos from my archive as a photographer trying to recall the lost memories of my childhood. The Green Diary was created through this process. It is an attempt to preserve the sense of my memories, which falter in the present between reality and imaginary. A diary, recorded with my personal and innermost thoughts, more with pictures and less with words.

 

Κατά το μεσαίωνα πρωτοξεκίνησε και αναπτύχθηκε η ανάγκη για καταγραφή ιδιωτικών σκέψεων και απόψεων σε ημερολόγιο. Τον 18ο αιώνα, όταν οι άνθρωποι στράφηκαν περισσότερη σε μία εσωτερική ενδοσκόπηση του εαυτού, άρχισαν τα ημερολόγια να γίνονται ευρέως γνωστά σαν μέσο καταγραφής της καθημερινότητας. Μέχρι τότε η χρήση τους γινόταν περισσότερα από γυναίκες παρά από άντρες και συχνά οι άντρες θεωρούσαν την γραφή σε ημερολόγιο ανόητη και επιπόλαιη. Το ίδιο ακριβώς αισθάνθηκα και εγώ για το δικό μου γράψιμο σε ημερολόγιο όταν ήμουν 12 χρονών. Είχα ένα κιτς τετράδιο με πράσινα φλοράλ σχέδια στο εξώφυλλο και μεγάλο σε μέγεθος σε αντίθεση με τα  ημερολόγια που κυκλοφορούσαν στα βιβλιοπωλεία της γειτονιάς μου στην Αθήνα στα μέσα της δεκαετίας του 2000. Αυτά που θυμάμαι να γράφω ήταν τόσο προσωπικά και ενδόμυχα που η σκέψη ότι θα το έβρισκε η μητέρα μου με τρόμαζε. Τελικά το έκρυψα σε ένα σημείο του δωματίου μου που ήταν βέβαιο ότι κανείς δεν πρόκειται να το εύρισκε ποτέ. Όταν μετά από καιρό το αναζήτησα, ούτε και εγώ κατάφερα να το εντοπίσω. Είχε εξαφανιστεί. Μετά από 20 χρόνια ξεκίνησα ασυνείδητα να συλλέγω και να συσχετίζω φωτογραφίες από το αρχείο μου ως φωτογράφος μεταξύ τους, προσπαθώντας να ανακαλέσω τις χαμένες μνήμες της παιδικής μου ηλικίας. Το Πράσινο Ημερολόγιο δημιουργήθηκε μέσα από τη συγκεκριμένη διαδικασία. Αποτελεί μία προσπάθεια να διατηρήσω την αίσθηση των μνήμων μου, που παραπαίουν στο σήμερα ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό. Ένα ημερολόγιο που καταγράφονται προσωπικές και ενδόμυχες σκέψεις μου με εικόνες περισσότερο και λιγότερο με λέξεις.

All rights reserved Maria Koumianou 2021 ©