Το Γένος / Matriname (2021)

Ongoing Project

Ο S. Freud το 1914 στην "Εισαγωγή στον ναρκισσισμό" γράφει: "Το υποκείμενο έχει μια διπλή ύπαρξη, από την μια είναι ο ίδιος του ο εαυτός με τους δικούς του σκοπούς και από την άλλη είναι ένας κρίκος μιας αλυσίδας στην οποία χρησιμεύει ενάντια στην επιθυμία του ή τουλάχιστον χωρίς την θέληση του". «Γιατί λέγομαι Ψάρρα;» με ρωτάει ένα απόγευμα η κόρη μου και τις απαντάω χωρίς δεύτερη σκέψη ότι έτσι γίνεται με τα παιδάκια όταν γεννιούνται. Παίρνουν το όνομα του μπαμπά. Η γενεαλογία είναι ο πυρήνας του να ανήκεις.  

 

Το οικογενειακό δέντρο, ένα κοινό όνομα, μια κοινή θρησκεία, παραδόσεις, μια κοινή γλώσσα δημιουργούν την συνοχή της ομάδας. Η πατριαρχική παράδοση όμως φαίνεται να συντηρεί την γενεαλογία της οικογένειας του πατέρα και λιγότερο - έως καθόλου - της οικογένειας της μητέρας. Κορίτσια απόγονοι μιας οικογένειας αδυνατούν να μεταφέρουν το όνομά τους σε επόμενη γενιά, εκτός κι αν ο πατέρας των παιδιών τους είναι αποδεδειγμένα κακοποιητικός ή απών από τη ζωή των παιδιών τους. Ή ακόμα πιο σπάνια αν βρίσκει σύμφωνο τον σύζυγο να πάρουν τα παιδιά αποκλειστικά το επώνυμο της συζύγου του.   

 

Γιατί θεωρείτε ακόμα δεδομένη η μεταφορά της γενεαλογίας της οικογένειας του πατέρα σήμερα; Ποια είναι η θέση της γυναίκας στις μέρες μας πάνω σε αυτό; Είναι σημαντικό για τις Ελληνίδες γυναίκες η συντήρηση του ονόματος της δικής τους οικογένειας; Τους απασχολεί η διατήρηση του πυρήνα που δημιουργείτε κάτω από την ομπρέλα ενός οικογενειακού ονόματος; Κουβαλούν το βάρος της αδυναμίας τους να συντηρήσουν το οικογενειακό όνομα και ότι αυτό μεταφέρει σαν πληροφορία σε επόμενες γενιές;  

 

Η σειρά φωτογραφιών το Γένος προέκυψε από μία προσωπική ανάγκη για αναζήτηση γυναικών που θέλησαν να συντηρήσουν την γενεαλογία τους μέσω της μεταφοράς του ονόματος τους στα παιδιά τους. Η απόρροια της επαφής μου με αυτές τις γυναίκες δύναται στη σειρά εμφατικά με μία παραστατική και φαντασιακή πτυχή της συντήρησης του Γένους μέσα στο χρόνο. 

All rights reserved Maria Koumianou 2021 ©